We weten vaak nog waar we waren en wat we deden bij indrukwekkende gebeurtenissen. Gek genoeg had ik dat nooit zo. Ik moest altijd wel diep graven om het moment weer naar boven te halen.

Een ongenode gast

Een paar dagen geleden bedacht ik me dat het wellicht een goed idee was om mijn verhaal van de afgelopen weken op te schrijven. Het Corona-virus was namelijk ook bij mij langs gekomen, en veel te lang gebleven. Maar ik moest dus echt graven, er was zoveel gebeurd en besef van tijd heb ik de afgelopen tijd echt niet gehad. Maar, het is gelukt dus ik neem jullie mee in mijn persoonlijke ervaring met onze “vriend” Corona.

Op donderdag 19 maart werkte ik in Den Haag en voelde me ineens niet helemaal oke, een collega had eigenlijk hetzelfde en van de één op de andere minuut was het kantoor leeg en verlaten en reed ik naar huis. Die middag heb ik wel de huisarts gebeld en ik werd geadviseerd vooral te monitoren of de klachten erger werden. De dag erna kon ik nog ‘gewoon’ vanuit huis werken met paracetamol en thermometer bij de hand. In dat weekend zagen we op social media de foto’s van overvolle bouwmarkten, tuincentra etc. en volgde er na het weekend een NL Alert over afstand houden. Ik had besloten na die donderdag echt binnen te blijven want stel je voor dat…

Thuiswerken ging steeds lastiger, mijn klachten verergerden. Ik ging erg hoesten, niesen en snotteren. Ik had dropjes (eet ik normaal nooit) voor mijn keel en strepsils en daar kreeg ik weer last van mijn darmen van. Inmiddels dacht ik dus echt dat ik griep had, wel een fikse griep maar toch, hoofdpijn werd ook erger en ik verloor smaak en geur. Kortom; waardeloos!

De dagen erna werd ik zieker en zieker en kon eigenlijk niets meer, alleen veel huilen uit frustratie. Na een zeer zware nacht waar ik continue misselijk was, zweetaanvallen had en het gevoel had dat ik kon flauwvallen ben ik wederom gaan bellen met de huisarts en ze vond de klachten wel een beoordeling in de Coronapoli waard. Zij maakte de afspraak, ik er naar toe (mijn man van zijn werk gekomen om mij te brengen). Kreeg eerst een mondkapje en desinfecteer voor mijn handen en begeleid naar hokje 1. Een medewerker van het Rode Kruis stond op afstand met mij te praten en zei: “wat denk je zelf, een verkoudheid denk ik he?” Ik was direct helemaal van slag. Toen werd ik naar binnen geroepen en werd geobserveerd door de verpleegkundige van dienst. En dan bedoel ik ook echt observeren (ik had een mondkapje op en bril), dus kijken naar mijn ogen en de kleur van mijn huid (begreep er niet veel van). Daarna naar het volgende hokje waar een arts zat. Zuurstof, bloeddruk, hartslag en longen werden beluisterd en gemeten en met de mededeling ‘het is een zware griep’ kon ik weer huiswaarts.

Inmiddels was het 1 april en ik werd zieker en zieker en zwakker met de minuut. De ochtenden zijn zwaar, ik wil douchen maar hoe? Wassen aan de wastafel dan maar, dan weer een kwartiertje liggen, dan tanden poetsen, weer liggen, aankleden, liggen….. tot ik niet eens meer naar beneden kon lopen en dus dagen op bed lag en echt alles aan mij voorbij ging. En eigenlijk kon het me allemaal niet meer schelen ook. Ik was zo ziek. De huisarts zei: “het klinkt toch allemaal als corona”. Maar medicatie is er niet, dus we kunnen niks doen. Nog antibiotica geprobeerd zodat een longontsteking kon worden voorkomen, daar werd ik alleen maar zieker van en codeine tegen het hoesten wat ook niet echt hielp.

’s Nachts droomde ik van felgekleurde poezen die uit een gat in de spouwmuur kwamen, 3 nachten lang en ik dacht echt dat ik gek aan het worden was.

Het leek alsof die nachten het einde waren van deze ziek periode, langzaamaan knapte ik weer op. Het hoesten bleef en smaak en geur was er nog steeds niet en ik had nog steeds elke dag hoofdpijn. Het leek erop alsof ik terug was naar ‘milde klachten’. Vandaag (1 maand later) voel ik me stukken beter, de (milde) klachten zijn er nog steeds en ik ben snel moe maar dat is volgens mij logisch.

Deze blog is mijn terugkeer naar social media, ik heb 2,5 week niets gedaan en niets willen doen. Werk? Dat was helemaal niet aan de orde. En als je mij kent, weet je dat mijn werk best belangrijk is voor mij. Het interesseerde me helemaal niets meer, ik wilde alleen maar beter worden.

Wat me opviel is dat er veel wordt gepraat over mensen met milde klachten of over mensen op de IC, niet over de mensen daar tussen in, zoals ik. Ziek, heel erg ziek, maar niet ziek genoeg om getest te worden en (gelukkig) niet ziek genoeg om opgenomen te worden. En de mensen met milde of geen klachten konden gaan en staan waar ze wilden en dat mocht niet i.v.m. de 1,5 meter regel en de samenscholingsregel én dat leverde weer veel problemen op… zoveel onbegrip.

Natuurlijk is het niet leuk als je niet kan en mag doen wat je normaal doet maar leg je erbij neer. Ik moest wel, ik moest binnen blijven, in bed blijven, mijn sociale leven opgeven, mijn werk niet meer kunnen doen (zelfs niet vanuit huis). Ik wilde ook werken aan een training waar ik me voor had ingeschreven, verder werken in het coachingstraject, vlaggen uithangen en alles wat had gekund als ik geen of milde klachten had gehad. Maar dat was niet zo en ik moet nu weer terugpakken wat ik had en meer dan dat. En ik denk echt dat ik door de afgelopen periode anders ben gaan denken: wat is nu echt belangrijk? Waarom moet ik altijd zoveel van mezelf?

Hoe vaker je iets anders doet, hoe eerder het je nieuwe normaal wordt.

Ik kan niet wachten met nieuwe inzichten, nieuwe ideeen en nieuwe gedachtes weer mijn bedrijf nieuw leven in te blazen. Met leuke, interessante opdrachten. Ik heb echt het gevoel dat mijn leven heeft stil gestaan de afgelopen weken en dat het veel langer heeft geduurd dan de 4 weken. En ik moet uitkijken dat ik niet te hard van stapel loop want ik ben er nog niet, maar ik ben wel weer onderweg naar het nieuwe normaal!

Sharing is caring

Ik deel mijn verhaal omdat er meer mensen in deze positie zitten of hebben gezeten. En er zijn veel mensen die niet weten hoe ze daarmee om moeten gaan: stuur een berichtje of een kaartje of bel je vriend, collega, zakelijke relatie. Dat is zo belangrijk. Ik heb veel lieve, ondersteunende berichten mogen krijgen, een bloemetje een kaartje… superlief en zo nodig. Want ook als iemand niet in het ziekenhuis ligt, kan hij/zij erg ziek zijn.

Warme groet en liefs, Sandra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Begin het gesprek
Laat je een berichtje achter?
Hi, leuk dat je een berichtje stuurt. Waar kan ik je mee helpen?